شعر فارسی آیات غمزه

سجیل نام شهابی ست در جنگ ستارگان

مهدی نظارتی زاده — Sat, 28 Mar 2026 08:08:00 GMT

سجیل
نام شهابی ست در جنگ ستارگان
سنگی بزرگ
از مشتی بزرگ‌تر
که به سمت شیاطین خبرچین
از آسمان هفتم پرتاب شده است

زمین
سجیل بزرگی ست
به کجا فرار می کنید؟
تنگنای آسمان دست ماست
ما راه بلد آسمان هفتمیم
اینجا که تازه لب ساحل است

و تا چند دقیقه‌ی دیگر کلمه‌ها از زمین بلند می‌شوند

مهدی نظارتی زاده — Tue, 24 Mar 2026 23:17:00 GMT

این شعر را
روی چند موشک ایرانی نوشته‌ام
و تا چند دقیقه‌ی دیگر
کلمه‌ها از زمین بلند می‌شوند
نام آن مرگ است
و تا چند دقیقه‌ی دیگر
آژیرها
با صدای بلند این کلمه‌ها را
در سرزمین‌های اشغالی می‌خوانند
و صدا
در پناهگاه نفوذ می‌کند
فرار کنید!
فرار کنید!
صدای آژیر می‌آید فرار کنید!

و راه فرار بسته است
شما در یک جزیره گیر افتاده‌اید
ای حامیان اپستین!

جاروی او نوازشی است تا زمین خوابی آرام ببیند

علی داوودی — Wed, 18 Mar 2026 08:52:00 GMT

*تقدیم به یک نیروی خدماتی عزیز شهرداری که این روزها و شبها بی‌ادعا تمام وقت مشغول خدمت است* :

من به این دستها ایمان دارم
و مطمئنم خیابان‌ها را نیمه شب فرشته‌ها جارو می‌کنند
تا فردا خورشید تازه‌ای بدمد
وگرنه اینهمه اندوه
اینهمه دود
اینهمه زخم چگونه‌ از خاطره زمین پاک خواهد شد

ما تمام شب
شیشه‌های دلمان می‌لرزد
وقتی از سمت صدا خبرها را پیش‌بینی می‌کنیم

بی‌واهمه از اخطار آسمان
-که مرگ را جار می‌زند-
جاروی او نوازشی است
تا زمین خوابی آرام ببیند

اگر مادران فرماندهان جنگ بودند

مرتضی گریوانی — Sun, 21 Sep 2025 05:10:00 GMT

اگر مادران فرماندهان جنگ بودند
زیر تانک‌های سوخته را کم می کردند
ابرها را می تکاندند
روی یونیفرم‌های پلنگی‌مان
پروانه گلدوزی می کردند
و آهسته حرف می زدند
مباد سربازهای خفته بیدارشوند
اگر مادران فرماندهان جنگ بودند
در جیب‌خشاب‌هایمان
لقمه نان و پنیر می گذاشتند
و زخمهایمان را طوری می دوختند
که جایش معلوم نباشد
و تا جنگ را تمام نمی کردیم
با ما حرف نمی زدند

دری کوچک رو به جهنمی بزرگ باز شده بود

مهدی نظارتی زاده — Tue, 10 Dec 2024 20:17:00 GMT

دری کوچک
رو به جهنمی بزرگ باز شده بود

این فیلم یک مستند است
به نام خدا
و آدم

از مردمک کلاغی نگاه می کنیم به قابیل
که می خواهد خاک بریزد روی جنازه ای که
برای تاریخ یک خبر است
می خواهد خاک بریزد روی خبرها
خاک بریزد روی قبرها
خاک بریزد روی قبرستان خانه ها غزه
خاک بریزد توی چشم آدم ها

جنازه اما
نمرده بود
قابیل داشت دست هایش را می تکاند
که خاک ها تکان خوردند و کلاغ پرید
و کلوخ
اولین سلاح هابیل بود
مثل چوب دستی سنوار

کلاغ نزدیک تر رفته بود و داشت
به گردن یحیی نوک می زد
و آدم ها دیدند گردن یحیی چقدر
به گردن آدم حق دارد

دروبین های حسینیه می گویند
تکفیری ها
به هر جایی که می رسند اول لگد می زنند
حسینیه را
آتش زدند
قرآن را مقابل بزرگترین مسجد سوئد
آتش زدند
اما قرآن
این همه راه رفته بود که با فندکی بسوزد؟

دوربین از دست آوینی افتاد
کودک پیراهنش آتش گرفته بودو می دوید
آوینی می دوید دنبال آتش روی مین ها

افتاد
دوربینش اما مستند را ادامه می داد
زوم کرده بود روی پیشانی او
و سعی می کرد صدای شهادتین را بشنود

عینکش
در طاقچه گریه را ادامه می دهد

قرآن را
سر نیزه کردند اما
نیزه گلدسته ای شده بود بلند
آنقدر که می توان فقط
سر مؤذن را ببینیم

کیسه های زر رسیده بود
آدم ها داشتند مسلم را می فروختند
کودکانش را در غزه می فروختند
آوینی نشسته بود جلوی ایلان ماسک
و می پرسید شهید اگر زنده نیست
چرا نامش را فیلتر می کنید؟

آن ها رسیده بودند به روستای ما
با یونیفرم هایی که رویشان
خون بومیان آمریکا و سر سرخ پوست ها
خون برده های آفریقایی
خون جنگ های جهانی چکیده بود

خون آن برده ی سیاه
که جنازه اش را
پرت کردند توی دریا و ماهی شد

آن پسر بومی توی کانادا
که کلاس درس شان را
در یک گور دسته جمعی پیدا کردندو
پرنده شد

آن ها آمده بودند
و سربازانی که مشغول سر به نیست کردن جنازه ها بودند
روی یونیفرم هایشان
خاکستر هیروشیما نشسته بود

ایلان ماسک
می ایستد پشت تریبون
می ایستد پشت ویترین
و یونیفرم مخصوص دلقک های بین المللی را
انتخاب می کند
تفنگ ش را انتخاب می کند
و برای آدم ها
آرزوی موفقیت دارد
کنار غصاب های بین المللی عکس می گیرد
و قول می‌دهد تا آخرین قطره ی خون شهدا را
از روی زمین پاک کند
قول می دهند خبرها و خبرنگارها را قتل عام کنند
دست می دهند به هم اما
دستشان به شعرهای ما
که روی دیوارها می نویسیم نمی رسد
دستشان به آیه های قرآن نمی رسد

دست هایشان
بریده باد...

به انگشتان بریده ی سردار/ و اشاره اش به ماه

عبدالحمید انصاری نسب — Tue, 26 Mar 2024 10:05:00 GMT

حتی گنجشک ها در نطنز لانه دارند
و مرغابیان با آب سنگین اراک همسایه اند
اما کبوتران هیروشمیا
هنوز لال به دنیا می آیند
و درختان ناکازاکی
میوه های تالاسمی می زایند
ای مجسمه ی آزادی
که با مشعل تو چهارگوشه ی جهان را به آتش کشیده اند
و هنوز در کربلا خیمه ها و
در غزه بیمارستان ها و
در کرمان دخترکی با کاپشن صورتی و گوشواره ی قلبی
دارد می سوزد
اما به بی قراری باد
و پرچمی که تکان می خورد در گلزار شهدا
به صدای شهید باکری
که از پشت بیسیم
دعوتم می کند
به آن سوی باغ
به انگشتان بریده ی سردار
و اشاره اش به ماه
به تنهایی مولا
و درد دلش با چاه
سوگند می خورم
که بر نمی گردم از این راه
به امریکا بگویید که عصبانی باش
و از این عصبانیت
دارد گره کراواتش را شل می کند
اینجا دلی است
اینجا دلی ست که دخیل بسته به دریا و
پیاده راهی کربلاست
اینجا ایران است
که خورشید در نام احمدی روشن
و ماه در مقنعه ی آرمیتا
و خلیج فارس موج می زند
در شناسنامه ی این ناخدای کنگی
با بوی تند اسفند و زیتون زنگبار
با بوی ادویه ی تند هند و زیتون زنگبار
پدر
لنج را دوباره به آب می اندازد

متهم گنجشکی است که زبان عبری نمی‌داند!

علیرضا قزوه — Wed, 18 Oct 2023 09:28:00 GMT

درخت سیب را می‌آوردند
با دستبند
به جرم این‌که چرا
سیب‌هایش را
چون سنگ پرتاب کرده است!
درخت پرتقال را می‌آورند
به جرم این‌که چرا
میوه‌های امسالش خونین است
درخت زیتون را می‌آورند
به جرم این‌که چرا
یک در میان گلوله به دنیا آورده است!
دادگاه رسمی است!
متهم موجی است که به او ایست دادند
و نایستاد
متهم کبوتری است
که از قبّةالصّخره نرفت
متهم گنجشکی است
که زبان عبری نمی‌داند!
دادگاه رسمی است!
متهم درخت «سدرة‌المنتها»ست
و جاده‌ای که به معراج می‌رود
متهم، تمام سنگ قبرهایند
که «بسم‌الله» دارند
و تمام مادران
که در شکم‌هاشان
فرزندانی دارند
سنگ در مشت!

و کنار درک تو کوه از کمر شکست

سید حسن حسینی — Tue, 17 Aug 2021 05:21:00 GMT

به گونه ی ماه
نامت زبانزد آسمان ها بود
و پیمان برادری ات
با جبل نور
چون آیه های جهاد
محکم
تو آن راز رشیدی
که روزی فرات
بر لبت آورد
و ساعتی بعد
در باران متواتر پولاد
بریده بریده
افشا شدی
و باد
تو را با مشام خیمه گاه
در میان نهاد
و انتظار در بهت کودکانه ی حرم
طولانی شد
تو آن راز رشیدی
که روزی فرات
بر لبت آورد
و کنار درک تو

کوه از کمر شکست

این گونه که آدم های برفی هستند...

سید حبیب نظاری — Fri, 24 Jan 2020 12:58:00 GMT

دلسرد و نامهربان
این گونه که آدم های برفی هستند
آدم برفی ها نیستند

این سوی پنجره ها

سید حبیب نظاری — Thu, 26 Dec 2019 16:05:00 GMT

آه می کشم
آن سوی پنجره ها برف است
این سوی پنجره ها مه

گریه می کنم
آن سوی پنجره ها برف است
این سوی پنجره ها باران

پیر می شوم
آن سوی پنجره ها برف است
این سوی پنجره ها برف

ققنوس

منیره حسین پوری — Thu, 26 Dec 2019 04:42:00 GMT

سوختن را
بگذار برای بعد
این جا فقط از تو
آواز خوش می خواهند

آرزو

منیره حسین پوری — Thu, 26 Dec 2019 04:40:00 GMT

_{به فلسطین}

دنیا کاش به عقب برمی گشت
گلوله به لوله ی تفنگ
و زیتون به شاخه ی مجروح
آنگاه دیگر هیچ مادری
به آغوش خالی خویش
شیر نمی داد

شمع خاموش

منیره حسین پوری — Thu, 26 Dec 2019 04:37:00 GMT

می شمارم
شمع های سوخته ی روی کیک را
تا یادم بیاید چند ساله ام
تا یادم بیاید
چه لحظه های روشنی را
به سادگی فوت کرده ام

غنیمت

حمیدرضا شکارسری — Sat, 14 Dec 2019 07:18:00 GMT

سهم ما از آسمان
موقع عبور دسته ای پرنده
فضله ای که...
باز هم غنیمتی ست...

کوچ

محمد عسکری ساج — Sat, 14 Dec 2019 06:19:00 GMT

پرنده می دانست
سنگینی برف
آن شاخه ی تنها را می شکند
می دانست
می دانست
و باز کوچ کرد

بوسه ای بده برای نجات جهان

حمیدرضا شکارسری — Sat, 14 Dec 2019 06:15:00 GMT

چه اتفاق ها می تواند بیفتد
از وقتی که تو را می بوسم
تا وقتی که دوباره تو را می بوسم!
با فشار انگشتی
می تواند یک جنگ اتمی شروع شود
با حرکت یک گسل دیوانه
تهران می تواند با صدایی بم فرو ریزد
با یک ابر افسار پاره کرده
قاره ی آسیا می تواند به اقیانوس آسیا بدل شود
و با یک گردباد بنیادگرا
نسل انسان می تواند دوباره عروج کند
تا بهشتی که از ان افتاد...

می بینی؟
چه اتفاق هایی می تواند بیفتد
از وقتی که تو را می بوسم
تا وقتی که دوباره تو را می بوسم؟
شتاب کن!
بوسه ای بده برای نجات جهان
پیش از آن همه اتفاق...

فراق

سید عبدالمجید ضیایی — Tue, 26 Nov 2019 18:55:00 GMT

اندوه تو که اشاره ای بیش نبود
پس کِی
پس کی این همه برف آمده است؟...

دیوار

سمانه عابدینی — Tue, 26 Nov 2019 18:35:00 GMT

میان من و همسایه ام دیواری ست
من این سویش را
با سیاه و سفید عکس هایی از مشاهیر جهان پوشانده ام
او آن سویش را
با نقاشی های کودکش
میان خواب هایمان دیواری بلند می شود
من آمدنت را خواب می بینم در خیابانی دور
او خوابی برای دیدن ندارد
برای مهمانان آخر هفته اش،
آشپزخانه را زیر و رو می کند
من به دنبال نشانی از تو،
کتابخانه ام را

گاهی فکر می کنم بر پرده ی سیاه و سفیدی زندگی می کنم
که هیچ کس حوصله ی تماشای جهان صامتش را ندارد
برایم دریچه ای بیاور
از رنگ های آن سوی جهان
سخت تاریکم

راه

سمانه عابدینی — Tue, 26 Nov 2019 18:25:00 GMT

ماهی ها را به آکواریوم می آورم
باغ را در گلدان می کارم
پرندگان را می گذارم در قفس
کوه ها و دشت ها را
به دیوار قاب می کنم
...
اما نه
نمی تواند
دنیا نمی تواند
آن قدر هم کوچک باشد
وقتی از هر راهی می روم
به خیابانی
که با تو قدم زده بودم
نمی رسد

کمی آن طرف تر

سمانه عابدینی — Sun, 27 Oct 2019 18:28:00 GMT

^{تقدیم به اهالی کوچه ی کودکی هایم که حالا اتوبان بزرگی است}

آقای شهردار محترم!
من نه مهندسم، نه معمار
تنها اجازه می خواهم جنوب نقشه را
کمی آن طرف تر بگذارم
نگران نباشید
ما همسایه ی شما نمی شویم
پزشک به ما گفته است
که آب و هوای آنجا برایمان ضرر دارد
ما تنها می خواهیم
کسی از اینجا به آرزوهایش دیر نرسد
می دانم این پازل
یکی از طرح های عظیم در دست احداثتان است
اما شما که هر چه خیابان و اتوبان ساختید
خانه های ما خراب تر شد
حالا خودتان بگویید
دست این همه پیری و جوانی را بگیریم و کجا ببریم
که راهمان بدهند؟
::
یک لحظه
تنها یک لحظه ی دیگر
به حرف هایم گوش کنید
من تنها اجازه می خواهم جنوب نقشه را
کمی آن طرف تر بگذارم
به خدا قول می دهم
چیزی از دنیا کم نشود

کودک

سمانه عابدینی — Sun, 27 Oct 2019 18:24:00 GMT

کودکم با اخبار بشکه های نفت
کشتی می سازد و به تجارت می رود
و یا
با ارزها و دلارهای از سکه افتاده
هواپیما می سازد و به شهرهای دور سفر می کند
کاش می توانستم به او بگویم
من این اخبار باطله را
تنها برای پاک کردن شیشه ی آشپزخانه
کنار گذاشته ام

وقتی پرنده نباشی

رسول یونان — Thu, 27 Jun 2019 15:21:00 GMT

وقتی پرنده نباشی
پروازت
از آلومینیوم به آسفالت ختم می شود!

ماشین ها در تاریکی پارک شده اند...

رسول یونان — Thu, 27 Jun 2019 15:19:00 GMT

مهمانی تمام شده
اما مهمانان
همچنان در حیاط ایستاده اند
هیچ کس دوست ندارد به تنهایی اش برگردد
ماشین ها
در تاریکی پارک شده اند...

ای پرنده ی مهربان!

رسول یونان — Thu, 27 Jun 2019 15:17:00 GMT

ای پرنده ی مهربان
خیلی دیر آمدی
این تک درخت خشک
دیگر حضور تو را نمی فهمد
پرواز کن برو!

...

رسول یونان — Thu, 27 Jun 2019 15:15:00 GMT

اگر در باز بود می رفتم
اگر سد می شکست
جاری می شدم
اگر قفسی در کار نبود
می پریدم
زندانی که باشی
گاه مثل انسان می اندیشی
گاه مثل آب
گاه مثل پرنده

...

رسول یونان — Thu, 27 Jun 2019 15:12:00 GMT

... هیچ بادی
لانه ی پرندگان را
دوباره سرجایش نمی گذارد

...

رسول یونان — Thu, 27 Jun 2019 15:10:00 GMT

باید شعری تازه گفت
آهنگی تازه نواخت
باید در چوبی این باغ را
که در رویاهایمان شکل گرفته اند
رو به شهر باز کرد
باید
همه چیز را از نو ساخت
هیچ بادی
لانه ی پرندگان را
دوباره سرجایش نمی گذارد

از گلی که نچیده ام...

محمد شمس لنگرودی — Thu, 27 Jun 2019 15:07:00 GMT

از گلی که نچیده ام
عطری به سرانگشتم نیست
خاری به دل است

...

محمد شمس لنگرودی — Thu, 27 Jun 2019 15:06:00 GMT

قاتلان
مقتولان
قاضیان
همه از همین خیابان گذشتند

...

محمد شمس لنگرودی — Thu, 27 Jun 2019 15:03:00 GMT

ای شن
تکرار همین چیزهاست زندگی
که تو رسم می کنی
تکرار همین قصه هاست

قصه که تمام می شود
آدم ها کجا می روند؟

...

محمد شمس لنگرودی — Thu, 27 Jun 2019 15:02:00 GMT

... قصه که تمام می شود
آدم ها کجا می روند؟

...

حمیدرضا شکارسری — Thu, 27 Jun 2019 14:51:00 GMT

پیراهن معطر را
در اعماق پستو
پنهان می کند
و بغض را
در اعماق گلو،
راه می افتد
از بهترین چشم پزشک شهر برایش وقت گرفته اند

...

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 17:48:00 GMT

دستان من نمی توانند
هرگز این سیب را
عادلانه قسمت کنند.
تو
به سهم خود فکر می کنی
من
به سهم تو

...

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 17:45:00 GMT

فراموش کن
مسلسل را
مرگ را
و به ماجرای زنبوری بیندیش
که در میانه ی میدان مین
به جست و جوی شاخه گلی ست.

حکایت

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 17:42:00 GMT

و داستان غم انگیزی ست
دستی که داس را برداشت
همان دستی ست
که روزی
در خواب های مزرعه گندم کاشت

سکوت

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 17:41:00 GMT

فریاد من
بلندتر از سکوت تو نیست

ما
از جاده های بزرگ می گذریم
تا به راه های کوچک رسیده باشیم
و از راه های کوچک
تا پیاده رویی خاکی
در انتهای خود
مرا به کلبه ای برساند
که از قاب پنجره اش
به راه ها و جاده ها خیره شوم
فریاد من
بلندتر از سکوت تو نیست
سکوت تو
-خاطره ی شبی-
که در آن تمام شاعران زمین را
در اتاقی زندانی کردند

سپیده دم
در گشوده شد
و تنها کودکی را یافتند
در انبوه کاغذها.
مرگ
از مقابل در بازگشت
گفت:
من او را بارها
در برابر جوخه ی اعدام نشانده ام
بارها از حلقه ی دار آویخته ام
و هیچ جای سینه ی او را نخواهید یافت
که از زخم خنجر من خالی باشد
من مرگم
او زندگی ست
و فریاد من
بلندتر از سکوت او نخواهد بود.

کدام پل

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 11:16:00 GMT

دختران شهر
به روستا فکر می کنند
دختران روستا
در آرزوی شهر می میرند

مردان کوچک
به آسایش مردان بزرگ فکر می کنند
مردان بزرگ
در آرزوی آرامش مردان کوچک
می میرند

کدام پل
در کجای جهان
شکسته است
که هیچ کس به خانه اش نمی رسد

بدون نام

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 11:12:00 GMT

به شانه ام زدی
که تنهایی ام را تکانده باشی

به چه دل خوش کرده ای؟
تکاندن برف
از شانه های آدم برفی؟

بدون نام

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 10:56:00 GMT

دست های هم را گرفته بودیم
تو در شب قدم می زدی
من
در تاریکی

سنگی خشک در آفتاب

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 10:54:00 GMT

بر فرورفتگی های این سنگ
دست بکش
و قرن ها
عبور رودخانه را
حس کن

سنگ ها
سخت عاشق می شوند
اما
فراموش نمی کنند

پرنده ی اندوه

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 10:52:00 GMT

گلوله ای از گردنم عبور می کند
و خون در پرهایم
به حرف در می آید

شکارچی نمی داند
شامی که می خورند
همه را غمگین خواهد کرد

شکارچی نمی داند
که بچه هایم همین حالا گرسنه اند
و من به طرز احمقانه ای
به پرواز ادامه خواهم داد

شکارچی نمی داند
که سال ها در درونشان بال بال خواهم زد
و کودکانش کم کم
به قفس بدل خواهند شد

بدون نام

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 10:48:00 GMT

می ریزم
ریز
ریز
ریز
چون برف
که هرگز هیچ کس ندانست
تکه های خودکشی یک ابر است

جنگل

گروس عبدالملکیان — Sat, 22 Jun 2019 10:44:00 GMT

چشم های بسته، بازترند
و پلک، پرده ای ست
که منظره را عمیق تر می کند

بُگذار
رودخانه از تو بُگذرد
و سنگ هاش در خستگی ات ته نشین شوند
بُگذار
بخشی زنده از مرگ باشی
و ریشه ها به اعماقت اعتماد کنند

جنگل،
تنها یک درخت است
که در هزاران شکل
از خاک گریخته است

بلند شو پسرم

گروس عبدالملکیان — Wed, 06 Mar 2019 20:12:00 GMT

گرگ شنگول را خورده است
گرگ منگول را تکه تکه می کند
بلند شو پسرم
این قصه برای نخوابیدن است

اما هنوز غمگینم

گروس عبدالملکیان — Wed, 06 Mar 2019 20:02:00 GMT

آخرین پرنده را هم رها کرده ام
اما هنوز غمگینم
چیزی در این قفس خالی هست
که آزاد نمی شود

سجیل

علی داوودی — Sat, 26 May 2018 10:46:00 GMT

قسم به زیتون
به خاک مقدس
به ناله های زنان
قسم به خون
به حمام خون و
به استخر خون کودکان

گفتند سلاح پنهان شده
ما در پی سلاح بودیم
گفتند ما چاره ای نداشتیم
صلح تهدید می شود
و صلح تانک مرکاوا بود
و گنبد آهنین
و صلح غول بیابا ن بود

گفتند صلاح پنهان شده
در بیممارستان
در پارک
در شادی کودکان
در قلب کردان و زنان عاشق
سلاح در اشک عروسک های یتیمی بود که مادرانشان را خاک برده بود
سلاح در فریاد بود
و روزی از حنجره و قلب این همه آدم بیرون خواهد زد
و میزهای مذاکره رادرهم خواهد شکست
سلاح در شعر عرب بود و در قرآن
آنجا که به زیتون قسم یاد می کند و
به اسب ها و زنبور عسل
آن ها
دنبال چاه جمکران بودند
می دانستند چاه های نفت خالی ست
و می دانند در چاه کوفه هم سلاح ذخیره شده
برای آن روزی که نخواهند بود
سلاح
در منقار پرندگانی ست که در راهند

روزگار

علی داوودی — Sat, 26 May 2018 10:38:00 GMT

امروز روز اول است
خوشحال نیستم
هوا عادی ست
زمین عادی
و همین عادی بودن غیر عادی ست
هواپیماها بالای سرم چرخ می زنند

روز دوم
موشکی از کنار سرم گذشت و خیابانی را که در آن قدم می زدم برد
الان کجا باید باشم؟

روز سوم
صدا قطع می شود
صدا وصل می شود
دیوارهای حایل
کلمات را از ما جدا کرده اند

روز چهارم
کودکان خوابیده اند
کودکان خوابیده اند
کودکان خوابیده اند
کسی بیدار نمی شود

روز پنجم
همچنان شب است

و روز ششم
هنوز چیزی دیده نمی شود
این همه خون را
کدام پرچم سفید
از چشمان تصاویر پاک خواهد کرد؟

روزهای بعد...
روز پیروزی ست
روز بیانیه ی هفت خوشه بمب برای کشتن یک جنین
اما
سنگ ها هنوز چیزی را به رسمیت نشناخته اند
[اسم ها
با آدم ها و کوچه ها و دشت ها به دنیا می آیند
حالا این خاک مقدس را به اسمی جعلی صدا بزن]

آن روز نهایی
ما نیستیم
آن ها نیستند
یکی آمده است
او هست
ما هستیم

روزی برفی می بارد

علیرضا قزوه — Sat, 26 May 2018 10:26:00 GMT

روزی برفی می بارد
که کوه و جنگل و فرودگاه ها را
پنهان میکند
خطوط اینترنت و سفینه های فضایی را
تعطیل می کند
برفی که همه چیز را از کار می اندازد
الا شعر را
برفی که هر چه ببارد
شعر است

نقال ها یکی یکی مردند...

علیرضا قزوه — Sat, 26 May 2018 10:22:00 GMT

...نقال ها یکی یکی مردند
و وبلاگ ها به روز شدند

تعجب می کنیم

منیره حسین پوری — Fri, 25 May 2018 20:54:00 GMT

تعجب می کنیم
شعبده بازها
این روزها
از کلاهشان
آدم در می آورند

عصایش را بر نیل زد

منیره حسین پوری — Fri, 25 May 2018 20:51:00 GMT

عصایش را بر نیل زد
حسین
تنها هفتاد و دو نفر
عبور کردند

حالا به تمام بازی های دنیا مشکوکم

منیره حسین پوری — Fri, 25 May 2018 20:50:00 GMT

آن قدر قایم باشک بازی کردیم
که تو گم شدی
حالا به تمام بازی های دنیا مشکوکم
و به خودم
که همیشه چشم می گذاشتم
تا نبینمت

سقف چکه می کرد

منیره حسین پوری — Fri, 25 May 2018 20:47:00 GMT

سقف چکه می کرد
پدر عرق می ریخت
من دختر بودم

سقف چکه می کرد
پدرنبود
من مرد شده بودم

آمد درست از میانمان رد شد

م. مؤید — Fri, 25 May 2018 20:44:00 GMT

می توانست از سوی راستمان بگذرد
یا از سوی چپمان
اما
آمد درست از میانمان رد شد
و تو را کند و با خود بُرد
و من تقریبا
طعم_ میانمان جدایی افتاد_ را دانستم
و برای چندی
گل ها را از یاد بردم
و به اسب ها
نگاه نکردم

بانو گفت:
نه نمی شود باورنکن!
و من باور نمی کردم که خیابان
به اندازه ی یک کوچه ی تنگ
تنگ است
و مرگ ناچار است از میانمان بگذرد

گفتی می آیی

لیلا کردبچه — Fri, 25 May 2018 20:37:00 GMT

گفتی می آیی
و یاد اخبار هواشناسی افتادم
که لذت باران های بی هنگام را می برَد

گفتی می آیی
و یاد تمام روزهایی افتادم
که بیهوده چتر برداشته بودم

کسی در باران نقش بازی نمی کند

عباس صفاری — Fri, 25 May 2018 20:29:00 GMT

باران در این شهر ساحلی
مسافری تنهاست
که چشم اندازش را
به میل خویش می آراید؛
از سرعت ماشین ها می کاهد
و به سرعت رهگذران می افزاید.
صف اتوبوس را
از کنار خیابان
به سینه کش دیوار
می کشاند
روزنامه های باطل را
چتر می کند
و پیش از آنکه
در انتهای خیابان
به دریا بزند
رستوران های ساحلی را
در خلوت ترین ساعت روز
از مشتریان آب کشیده می انبارد

من باران های پیش بینی ناشده را دوست می دارم
دویدن بچه ها
هجوم کبوتران به پل های راه آهن
پاره شدن چرت کشتی های تنبل
در باراندازها
بی تفاوتی گربه ها
در گرم ترین گوشه ی پنجره
چسبندگی پیراهن های خیس
برجستگی تندیس وار عضلات جوان
و بازگشت رنگ های پنهان
به چهره ها
به برگ ها
به سنگ ها
به آجرها ...

کسی در باران
نقش بازی نمی کند
حتی خودپسندترین بازیگر هم می داند
مردم غافلگیر شده
تماشاگران خوبی نیستند.

به فاصله ی دو لبخندت زنده ام

مرتضی بخشایش — Fri, 25 May 2018 20:22:00 GMT

چشمانم به در می مانَد
اگر این بار به رنگی دیگر بیایی
اگر صدایت را
از راه دورتری بشنوم
کنار این اتاق
مثل آوازِ گوشه های از یاد رفته ای
نگاهت
قدمتی هزار ساله
دستانت
شکوفه های تازه...
مرا اسیر تاریخ کرده ای
منی که تنها
به فاصله ی دو لبخندت زنده ام
دور که می شوی
مغول ها حمله می کنند
دورتر که می شوی
مجلس را به توپ می بندند
موهایت که پریشان می شود
یعنی قیام جنگل
دلت که می گیرد
کودتا...

بخند!
بخند تا دوباره سربازها به خانه هایشان برگردند
و تاریخمان
کتاب کوچکی شود...
با سلام تو اولین انسانها به سرزمینم بیایند
و خداحافظی ات
زمین را نابود کند

زیبا

سیداکبر میرجعفری — Thu, 24 May 2018 11:32:00 GMT

فرستادم
خونت را
از صلات ظهر
در مذاق تیر
عریان تر کنند

آوردم بادها را
تا اندوهت
در آوند گیاهان
روان باشد

زمین را گفتم:
«نه آب
نه خاک
داغت را سرد نگرداند».

سپردم سبز
بیرق تو باشد
تا سرو
زودتر برسد به آسمان

... و رسولم را
چشمی آفریدم
که این همه در نگاهش زیباست

گزارش

سیداکبر میرجعفری — Thu, 24 May 2018 11:29:00 GMT

این گزارش مستند است می توانید از همسفرانم بپرسید.

کنار ضریح
باران موسمی نیست،
خبرها تب کرده اند
و انبوه زائران
رو به رویم
دل ها ایمن نیستند .

و تنها چشم ها نیستند که می بارند
دقیق که می شوی
گردنبند رهاشده ی رباب است
روی سر زائران
یا تسبیح هزار و یک دانه ی حبیب

آن سو تر
قتلگاه است
و از آن جا که بیرون می آیند
هنوز دستان بعضی ......(دستم می لرزد که بنویسم!)

نگاه کنید!
حرم به وسعت آب های جهان
موج می زند.

این جا
آن ها که پیاده اند
زود تر می رسند
و پا برهنه ها رسیده اند!
و آخرین خبر این که:
بین الحرمین
پیشانی کشیده ی زمین شده
از بس تب کرده است.

گوی و میدان

سیداکبر میرجعفری — Thu, 24 May 2018 11:20:00 GMT

گوی و میدان،
گویی در میان نیست

شهر ما
کوچه هایش به گودال می ریزند
خیابان هایش به...
میدانش:
خارج از محدوده

تنها سواری اسب می دواند
که سال هاست
نیست

کم کم کمان را کنار گذاشتیم

سیداکبر میرجعفری — Thu, 24 May 2018 11:19:00 GMT

میان ما و گنجشک ها
فاصله ای نبود
- کم تر از دو شاخه ی کمان-
آن روزها بیشتر گنجشک بود
و کم تر حرف

بعدها
کمان کشیده تر شد،
شاخه ها نزدیک تر
گنجشک ها دورتر
و حرف ها کتاب تر

کم کم کمان را کنار گذاشتیم
کتاب ها را زیر پا
قد کشیدیم
رسیدیم تا شوق
که از اشتیاق گنجشک اغاز می شود

دوربین اما...

علی باقری — Thu, 24 May 2018 11:12:00 GMT

تو را به اوج آسمان می برند
ملائک با بال هاشان
دوربین اما
تنها عبور شهابی را ثبت کرده است

تنها مورچه ها در این عکس خوب افتاده اند

علی باقری — Thu, 24 May 2018 11:08:00 GMT

تو را
ذره ذره
نجات می دهند
از زیر آوارهای درعا
تنها مورچه ها در این عکس
خوب افتاده اند

...

گروس عبدالملکیان — Thu, 07 Sep 2017 13:02:00 GMT

و آن پرنده کوچک
که رویای من و تو بود
در دهانش برگی گذاشته اند
تا سکوت کند

عده ای میان مارها خط خطی می شوند...

سید مجید موسوی — Wed, 06 Sep 2017 06:40:00 GMT

قتل
عام و خاص ندارد
اتفاق می افتد
جایی دور یا نزدیک
که هیچ دوربینی نفس نمی کشد!
چشم گوش تیز کن
لای همین برفک ها
ضجه ی کودکی است
خط خطی شده با پوتین!
و ما به نزول لنز
بیشتر نیاز داریم
تا بارانی که بشوید همه چیز را
وقتی قحطی آه
از آب بیشتر است
فرقی نمی کند
خشکسالی در چندسالگی اش بسر می برد!
خواب روز به روز عمیق تر می شود
آنقدر که مدام
هفت مار کوچک
هفت مار بزرگ را بخورند
هیچ پیامبری از راه نرسد
تا رها کند دوربینش را
و شکار شوند مارها!

رمال ها
جهان را گرفته اند
طلسم می شویم
با صفحه ای نورانی
که روز به روز تاریک است
عده ای میان مارها
خط خطی می شوند
تا شبکه ها
همچنان پخش کنند
تصویری را
که برفکی است!

قتل
عام و خاص ندارد!...

میهمانی عروس های دریایی

محمد حسین نعمتی — Mon, 03 Jul 2017 07:32:00 GMT

مرورگر شما این فایل صوتی را پخش نمیکند

دو باره " کولبرها " می میرند !

محمدرضا عبدالملکیان — Sat, 20 May 2017 18:41:00 GMT

سال هاست که ما را
میان خودشان
تقسیم کرده اند !

پدر خوانده ی من
اصول گرا !
و پدر خوانده ی تو
اصلاح طلب است !

فرقی نمی کند
آن ها
دغدغه ی فرزندان شان را دارند !
آن ها
برای ما
خیلی زحمت می کشند !

آن ها چه قدر مهربانند !
می آیند
به ما لبخند می زنند !
برای مان سفره های رنگین می چینند !
بچه ها را بغل می کنند !
با آن ها عکس یادگاری می گیرند !
سالی یک بار
با ما سوار اتوبوس می شوند !
سالی یک بار
به خانواده شهدا ، سر می زنند !
و با دقت تمام
برای ما لیست می نویسند !

پدرخوانده ها
چار چشمی
مواظب صندوق ها هستند !

و نگرانند
نکند ما اسمی را
اشتباه بنویسیم !
و اسمی را به اشتباه
در صندوق بیندازیم !

آن ها می آیند
و دوباره ما را می شمارند !

و دوباره
یعنی ما هستیم !

و دو باره
یعنی خیال مان راحت باشد !

و دو باره
پدرخوانده ها می روند
تا چند سال بعد !

دو باره
دریاچه ی ارومیه
تشنه است !

دو باره
" پلا سکو " فرو می ریزد !

دو باره
به آپارتمان های سفارشی
تخفیف سفارشی می دهند !

دو باره
حقوق های نجومی
قانونمند می شود !

دو باره
" کولبرها " می میرند !

دو باره
ما از پس ریزگردها
بر نمی آئیم !

این بار
ورزشکاران
در خیابان بهشت مسابقه می دهند !
و کسانی در گورهای خالی
بیتوته می کنند !

ساختمان پلاسکو
فرو می ریزد !
اما کسی
از سرنوشت پلاسکوی فرهنگ
خبری ندارد !

دوباره
مدیرانی از جنس میز !
مدیرانی از جنس ممیزی !
مدیرانی از جنس جشنواره و جایزه !
از جنس شام و پیام !
از جنس " آقای دن آرام ! "
سرنوشت شاعران را به بازی می گیرند !

دو باره
پدرخوانده ها می آیند
پلاسکوی فرهنگ را
تسخیر می کنند !
و مدرک های معادل دکترا را
بین خود تقسیم می کنند !

با تدبیری قشنگ
به شاعران مرده
جایزه می دهند !

و با همان تدبیر
برای " سهراب " معلم پیدا می کنند !

و این بار
برای دبیری شعر فجر
از کشوری دیگر
شاعر وارد می کنند !

و حافظ با تعجب
فقط نگاه می کند !
و حافظ سرش را
میان دو دست گرفته است !
و حافظ
شاید گریه می کند !

دوباره
پلاسکوی فرهنگ را
پنهان می کنند !

دوباره
ردپای فرهنگیان بازنشسته
به جلوی مجلس ، کشیده می شود !

دو باره
حقوق کارگران معادن
به تعویق می افتد !

دو باره
از معادن زغال سنگ
جسدهای جزغاله شده را
بیرون می کشیم !

دو باره
در غربت انقلاب
کسانی نفر به نفر
در سوریه شهید می شوند !
و فرزندان کسانی
از اروپا و امریکا
پاس اقامت دایم می گیرند !

و دوباره
همه ی تقصیرها
به گردن دولت های قبلی ست !

دوباره ....
و بازهم دو باره !
دو باره !
دو باره !

با این همه
پدرخوانده ها
دو باره
ما را نفر به نفر می شمارند !

و ما هم
باید مواظب باشیم
و فراموش نکنیم
پدرخوانده ی من
اصول گرا !
و پدر خوانده ی تو
اصلاح طلب است !

ویرایش نهایی - 15 اردیبهشت 96

محمد رضا - عبدالملکیان

من دنیای کور را نمی خواهم

عالیه مهرابی — Tue, 25 Apr 2017 08:40:00 GMT

سیگار می کشد
پای کوه نور
حاجی دارد حج بیست و یکمش را به جای می آورد
پدر زنده به گور میکند
دختر قرن بیست و چندمش را
بقال محله ترازویی دارد
که کارهای عجیب و غریبی می کند
میوه فروش کرم های سیبش را هم
کیلویی چند حساب می کند
زنی سپیدی تنش را به سیاهی سکه ای می فروشد
تا دوباره برای خودش
رژ لب صورتی بخرد
رنگها هیچ کدام جای خودشان نیستند
شب های رو سفید
روزهای سیاه بخت
و رنگین کمانی که رنگهایش را کش رفته اند
و ما بالا می رویم
بالا و بالاتر
از پله هایی که
هیچ وقت به هیچ کجا نمی رسند
دنیا پر شده است
از سرنوشت کوزت های یتیمی که
باید واکس بزنند کفش های دختران تناردیه را
و بنشیند و بنشینند تا...
اما ژان والژانی از راه نمی رسد
پینوکیو
با هر دروغی که می گوید
دماغش را عمل می کند
و پدر ژپتوی پیر
کلیه اش را می فروشد تا...
سیندرلا بازهم به اکس پارتی می رود
و کفش های نقره ای عفتش را گم می کند
باغ ها پر شده است
از گیلاس هایی که طعم زردآلو می دهند
زردآلوهایی که طعم هندوانه
و هندوانه هایی که مزه ی هیچ چیزی نمی دهند
من نمی دانم بمب هسته ای چیست
شاید هسته ی گیلاسی باشد که
بهینه سازی شده است
اما هر چه هست چیز خوبی نیست
همین هفته ی پیش
با هسته ی یک گیلاس
چشم پسر همسایه مان کور شد
من نمی خواهم دنیا کور باشد
من دنیای کور را نمی خواهم
من همان دنیایی را می خواهم
که یک روز
مردی از کوه نور
برایمان آورد.

شاعران مضطر با نام تو چه کردند ؟

سید حسن حسینی — Thu, 13 Apr 2017 01:33:00 GMT

پلک صبوری می گشایی

و چشم حماسه

روشن می شود

کدام سر انگشت پنهانی

زخمه به تار صوتی تو می زند

که آهنگ خشم صبورت

عیش مغروران را

منقّص می کند

می دانیم

تو نایب آن حنجره ی مشبّکی

که به تاراج زوبین رفت

و دلت

مهمانسرای داغ های رشید است

ای زن !

قرآن بخوان

تا مردانگی بماند

قرآن بخوان

به نیابت کل آن سی جزء

که با سر انگشت نیزه

ورق خورد

قرآن بخوان

و تجوید تازه را

به تاریخ بیاموز

و ما را

به روایت پانزدهم

معرفی کن

قرآن بخوان

تا طبل هلهله

از های و هوی بیفتد

خیزران٬

عاجزتر از آن است

که عصای دست

شکستهای بزک شده باشد

***

شاعران بیچاره

شاعران درمانده

شاعران مضطر

با نام تو چه کردند ؟

***

تاریخ ِ زن

آبرو می گیرد

وقتی پلک صبوری می گشایی

و نام حماسی ات

بر پیشانی دو جبهه ی نورانی می درخشد :

زینب !

و یاد مادرم افتادم

سید حسن حسینی — Mon, 27 Feb 2017 20:17:00 GMT

کوهی را به شانه گرفتم

و اندوهی ابدی را

                  نشانه رفتم

خانه‌ام دور می‌شد

و ترانه‌هایم

              می‌خشکید

زنی

چون روزنی عتیق

پیش چشمم

              شکفت

و در گوشم

            رازی گفت

که از افشای آن

چند قرن و چهل سال

                       می‌گذشت.

دوباره پیر شدم

و یاد مادرم افتادم

که تداومِ دردهای دلبندش را

                               به سینه می‌کوفت
و ناخودآگاه

روح فرزندش را

به آینه‌های مندرس

                      وصله می‌زد!

کارمندهای اداره ی خانه

مریم سادات حسینی — Tue, 14 Feb 2017 03:13:00 GMT

زن ها
کارمندهای اداره ی خانه اند
با حقوقی که آرامش مردانشان است
و رشوه
که می تواند
بوسه
دوستت دارم
یا دستکشی باشد در کشوی میز ..

گاهی بارانی را
از هوای ابری اتاق برمی دارند
به پیاده رو
باجه ی بانک
و کنار درخت ها می روند
زن ها با بارانی که از گونه ی شان
منقرض نمی شود ..

پرنده های ساعت را بیدار می کنند
شب را پشت در می گذارند
و خانه به کارمندهایی نگاه می کند
که زیبایی آن ها را
قورت داده است..
چکه
   چکه
          باران
               می آید از شیر آب
باران می آید
             از سقف
و تارهای عنکبوت
از دست های گرم می ترسند
از گونه هایی
که دوستت دارم بر آنها نشسته است..

زن ها
سیل را
در جیب پالتوهایشان
بیرون می برند
و با کلاهی تابستانی
می ایستند
میان باران ..

چشم هایش

سینا علی محمدی — Fri, 10 Feb 2017 10:41:00 GMT

آخرین برگ برنده ات بود
چشمانت...
که دروازه های پاییز را گشودند
خشک یا تر، سبز یا زرد
فرقی نمی کند
بازنده ها همیشه می ریزند
مثل همین برگ
مثل همین سایه
زیر چشمانت!

رواق امام

زهرا سپه کار — Thu, 02 Feb 2017 03:50:00 GMT

انقلابی است در دلم
که رهبرش سی و هشت سال است که سیزده سال دارد

همه قیام کرده اند
جماعت منتظر امام اند
و زبان گلدسته ها پر از تکبیر

خدا بزرگتر است
و این را تنها روح خدا می توانست به جهان نشان دهد

انقلابی است در دلم
رضا
خان نمی خواهد
رضا
شاه نمی خواهد
بیرون می روم از رواق امام
موقع فجر است
باد بهمن به صورتم می زند
دیگر سوز ندارد
به شماره ی کفشداری نگاه می کنم
پنجاه و هفت

چه رازهاست در اینجا به ربّنا و قیامم
نسیم عطر عبایی است می رسد به مشامم

بخوان یردُّ سلامی و یسمعونَ کلامی
شبیه آهوی تشنه پی جواب سلامم

ضریح پیرهن یوسف است و نور دو چشمم
برای دست رساندن به آن شبیه عوامم

نماز ظهر خودم را رسانده ام به رواقش
همیشه عاشق قدقامت رواق امامم...

چقدر مانده به تحویل سال های صبوری؟
شبم به نیمه رسیده کجاست ماه تمامم

این اتفاق در هر عکسی نمی افتد

میثم فروتن — Sun, 18 Sep 2016 04:40:00 GMT

اول باید

آب این برکه را عوض کنم

به سلیقه ی خودم

چند درخت دور و برش بکارم

بعد کمی

خاک رنگ و رو رفته ی این کویر را

آب و جارو کنم

جهاز شترها را برق بیاندازم

و دوربین را در زاویه ای مناسب بگذارم

چند دقیقه بعد

دو خورشید

از دو سوی کوهِ دست هایشان

سر بر می آورند

این اتفاق

در هر عکسی نمی افتد

سالی که تو نباشی سال غم است

مهدی جهاندار — Mon, 13 Jun 2016 04:52:00 GMT

"ِ"

از ابراهیم تا عام الفیل

از اسماعیل تا زمزم

سقایة الحاجّ ِ وَ عمارة المسجد الحرام برازندۀ توست

ای سنگ صبور عدالت!

ای پدر مظلومیت!

شعب ابی طالب چه زود به گودال قتلگاه رسید

تنهایی داستان غریبی است

قالَ جعفر بن محمّد بن علی بن حسین بن علی بن ابی طالب یعنی

چارده قرن است هیچ محدّثی بی نام تو حدیث نخوانده است

ای پدر شیر خدا!

ای پدر هل أتی!

ای بابِ باب الله !

نمی شود از تو آغاز کرد و به علی نرسید

چه کسی شنیده است که قطره ای دریا بپرود

ای عمران!

ای از تبار طور!

موسای تو هارون محمّد است

هستی به مصطفی می نازد و مصطفی به عمو

روزِ وانفسا اگر شفاعت تو پیش قدم شود دیوارهای دوزخ فرو خواهد ریخت

ای شجاع شجاعان!

ای سردار پیران مجاهد !

جعفرطیار بلند پرکشیدن را و حمزه جگرداری را از تو آموخته است

سالی که تو نباشی سال غم است

ای مؤمن آل فرعون!

ای قصۀ اصحاب کهف!

تو از ابتدا ابوالمرتضی بودی

تقیّه نام تو را ابوطالب گذاشت

ای مست مستور!

دینداری مخفیانۀ تو شریعت خدا را آشکار کرد

ابنُ الخلیل!

ضربۀ پنهانی تبر بت شکنی که از پدرت ابراهیم به ارث برده بودی

از سیلی آشکار حمزه به ابوجهل

دندان های پوسیدۀ ابوسفیان را بیشتر به هم فشرد

هیهات که قوم بی علی به حج رفته

از ترس ذوالفقار پسر

ایمان پدر را نشانه رفته اند

مگر مولود کعبه فرزند نو نیست؟

پدر عدالت بودن جرم کمی نیست

فاطمه پرپرشد

چون همسر علی بود

حسن و حسین چون پسرانش

پدر عدالت بودن آری جرم کمی نیست

از مناقبِ اِبن شهرآشوب تا الغدیر امینی

از قاضی نور الله شوشتری تا سلطان الواعظین شیرازی

متواتر از ایمان تو نوشتند

شهادتین را تو به من بیاموز

ای دیوان ایمان!

اگر تو نا مسلمانی پس ما که ایم؟

پسر برادرت از اینهمه ناسزا خسته است

ای بلاغت مبین! ای چکامۀ مطنطن!

شعری بخوان قصیده تر از پیش

آی پدران جهل!

آی پدران آتش!

تبّت یدا!

بیهوده نگردید

که تا قیام قیامت کافرتر از ابوطالب به کفرتان نخواهید یافت

نامت...

محمدعلی بهمنی — Sat, 17 Oct 2015 06:30:00 GMT

رویاندن آب است
سرودن از تو
در سزمین بی باران......
نامت
رستاخیز ابسالی ست

به خدا ! که اصابت کردیم

آرش شفاعی — Wed, 30 Sep 2015 10:44:00 GMT

راه می رفتی
زمین با تو می آمد
می رفتی
از این زندگی،از این به ندرت
چون گنجشکی که در پریدن فرورفت
فوران زد آه تو که: آب
آب
آب
آب شدی تو
که
خونت را
لباسی از برف زیبا کرده بود
هر هفت سنگت
به صدا درآمد:
به خدا !
که اصابت کردیم
تو بخواب
که خستگی کوهی در توست
جهان گرم شد
در پتویی که تو را پیچیدند

منبع: صفحه ی اینستاگرام شاعر

خودم برای همه توضیح می دهم

مجید سعدآبادی — Sun, 06 Sep 2015 00:52:00 GMT

وقتی مُردَم
اسکلتم را رنگ بزنید و
به آزمایشگاه مدرسه ای هدیه کنید
خودم برای همه توضیح می دهم:
بچّه ها
این جای خالی قلب است
که با کوچک ترین بی احتیاطی
آتش می گیرد
این کمر خم شده ای ست
که سال ها سایه اش را کول کرد
و این
پاهای قلم شده ای ست
که وقتی شعر می نویسم
در را کوبید و
برای همیشه رفت

حالا یک اسکلت روی ویلچر
شب ها
هلال های پازل ماه را می چیند
روزها
با فرمان از جلو نظام
لبخند ها را
پشت شیشه
به صف می کند

تا کنار پنجره راه زیادی نیست

مجید سعدآبادی — Wed, 26 Aug 2015 12:50:00 GMT

عکس های رادیولوژی نشان دادند
بین تمام مهره های کمرم
به اندازه ی یک کلمه فاصله افتاده
وقتی بار شاعری را به دوش می کشم

از این میز تحریر
تا کنار پنجره
راه زیادی نیست که دکترها
غدقن کرده اند
می گویند
نگاه کردن به خانه ی شما
ضرر دارد

لعنت به تمام خوشبختی ها
وقتی پدربزرگ مرحومم در قاب عکس
آستین هایش را بالا زده
تا خون بدهد
لعنت به تمام خوشبختی ها
وقتی هیچ بیمارستانی نمی تواند
بغضم را
به تو
پیوند بزند

حالا خلیج فارس...

مجید سعدآبادی — Wed, 26 Aug 2015 12:46:00 GMT

دیگر هیچ ملوانی
نامه ای از خلیج فارس به خانه نیاورد
و خواهرم بحرین با تاجی از مروارید
عاشق مردی عرب شد
ماهی ها دسته دسته
با حباب ها خودکشی کردند
موج ها کل کشیدند و
سر به صخره کوبیدند

حالا خلیج فارس
در همه جای این ساحل نشسته
و به جواب های منفی سازمان ملل فکر می کند
به این که بعد از کشف نفت
خودش را آتش بزند

پیراهنی کهنه هستم!

مجید سعدآبادی — Wed, 26 Aug 2015 12:42:00 GMT

پیراهنی کهنه هستم!
چقدر برچسب های
دوستت دارم
به من زده اند
چقدر وصله های عاشقی

آن قدر به دست و پای
یک چوب لباسی می افتم
تا مرا ببرد
به تنهایی کمد
آن جا که خورشید
با دستگیره ی در
طلوع می کند و
با دستگیره ی در
غروب

زورم نمی رسد به بلیط هواپیمای تو

حمیدرضا شکارسری — Tue, 25 Aug 2015 06:50:00 GMT

شلوغ
شلوغ
مثل همیشه شلوغ
آن قدر که از هیچ زاویه ای پیدایت نمی کنم
و هیچ گوشه ای از آسمان طلایی نیست...
شلوغ
شلوغ
مثل همیشه شلوغ
اما نه مثل همیشه معطر
اما نه مثل همیشه پر از حس کبوتر...
راستی امروز چرا هیچ کس
وسط خیابان و پیاده رو
ناگهان به سمت روشن شهر
تعظیم نمی کند؟
چرا امروز ناگهان
تسبیح و جانماز و انگشتر
نایاب شده است؟
اصلا از تشنگی مردم
فلکه آب کو؟
و در ظلمات مانده ام
فلکه برق؟
طبرسی غیبش زده
که راننده ای داد می زند:خاوران، مشیریه!
و راننده ای دیگر: امام حسین، هفت تیر!
و دیگری: شوش، راه آهن، ترمینال جنوب!

شلوغ
شلوغ
مثل همیشه شلوغ
مثل همین شعر شلوغ...
آب رفته ام
آب رفته ام
آب رفته ام
و مثل مورچه ای می پلکم
زیر دست و پاها
و مثل مورچه ای در خیابانها
از زیر چرخها
فرار می کنم
و مثل مورچه ای زورم نمی رسد به بلیط هواپیمای تو
به بلیط قطار تو
حتی به بلیط اتوبوس تو
زورم نمی رسد به صاحب هتل هایت
زورم نمی رسد به صاحب رستوران هایت
زورم نمی رسد به بازار رضایت
زورم نمی رسد به این شعر افسار پاره کرده...
پس حق دارم عقده ای شوم
ق دارم قاطی کنم
و حق دارم
میدان خراسان تهران را با خراسان تو اشتباه بگیرم.

ماه را به زنجیر می کشد

امیرحسین حنایی — Sun, 26 Jul 2015 03:00:00 GMT

همیشه زندان چند میله ی آهنی نیست

گاهی چند شاخه ی درخت

ماه را به زنجیر می کشد

و گاهی فلاش یک دوربین

قسمتی از یک منظره را...

عکس های زیادی دیده ام

در قاب های چوبی غبار گرفته

خوب که نگاه می کنم

زندان پنج حرف حقیر است

گوشه ی آلبوم زندگی ات

که آن را قاب کرده ای

یادت هست؟

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 23 Jul 2015 06:02:00 GMT

یادت هست قلاب می گرفتم

از دیوار باغ بالا بروی

تا ته باغ را نگاه کنی؟

حالا من

درجه

به شانه افزوده ام

و تو

پله

از آسمان بالا رفته ای

گاهي با جنگ بازي مي کنيم

مجید سعدآبادی — Sun, 14 Jun 2015 06:00:00 GMT

مي گويند

در آخرين نامه اش نوشته بود

دبيرستان هنوز ادامه دارد و

از مرزهاي دشمن عربي ياد مي گيريم

نوشته بود

گاهي با جنگ بازي مي کنيم

تيرهاي دشمن در خشاب ها چشم مي گذارند

ما قايم مي شويم

تيرهاي ما چشم مي گذارند

دشمن

نوشته بود

باد پيشاني بند يا زهرا بسته

و چادرهاي قرارگاه امداد را

به خط مقدم مي برد

و ياس ها

تمام هستي شان را

در شيشه هاي عطر

به جبهه مي فرستند

نوشته بود

ساقي گردان بچه هاي حبيب تير خورده

و قمقمه ها دارند هلاک مي شوند

خودش شهيد شد

و نامه در جيب پيراهنش اسير

هنوز منتظريم به دست ما برسد

گره کور پايين امضايش را باز کنيم

و با اثر انگشتش

تطبيق بدهيم

با من ابر،باران می شود...

ناهید یوسفی — Sun, 07 Jun 2015 06:35:00 GMT

با من نشستن
بد نیست
گل می گویم
گل می شنوی
با من ابر،باران می شود
شب، فلق
بن بست
راه می شود
خشونت
نرمش
شعبده باز نیستم
اما
دستمال سیاه
که من بدهی
کبوتر سفید
تحویلت می دهم...

دل، خرده شیشه نگیرد

صدرالدین انصاری زاده — Mon, 18 May 2015 04:06:00 GMT

بام

بوم

بیم

کرکس ها با بال های آهنین

بر طبل ماه می کوفتند

دشمن حتی

به دف دف های فرشتگان

و خواب های معصوم کودکان هم نفوذ کرده بود

پنجره ها را

ضرب در گرفتیم

دل

خرده شیشه نگیرد

قصه ی چادرم کشدار شده است...

محمدتقی عزیزیان — Sat, 09 May 2015 05:32:00 GMT

این روزها که نیستی

گلوی تفنگ ها

تیر می کشد

درست مثل زانوی پدربزرگ

که باغچه را بیل می زند

که خاکریز بالا می آورد

این روزها که نیستی

اعصاب حوض ها

به هم ریخته است

و گنجشک ها

- سرِ ساعت -

قرص ماه را نوک می زندد

این روزها که نیستی

شاعران برایت حرف در می آورند

خیابان ها پشت سرم راه می افتند

پیاده روها تنه ام می زنند

با خط ریش هایی که کارشان به جای باریک می کشد

این روزها که نیستی

قصه ی چادرم

کشدار شده است

و سیاست مدارها

برای دیدن موهام

- که دست رویشان می کشیدی-

پروتکل امضاء می کنند

این روزها که نیستی

دلخوشم

تنها

به خاطراتی

که از دست قاب می افتد

و گل های قالی

خواهران خونی اند با من

اینک تمام هدیه ها سنگند...

ناهید یوسفی — Sat, 09 May 2015 05:22:00 GMT

ای کاش
در لحظه های تلخ دلتنگی
بازیچه ای کوچک ، مرا از من رها می کرد
یا روزهایم را
یک قصه با یک هدیه ی کوچک
با آشتی ها آشنا می کرد

افسوس اسطوره ها در گیرودار روزها مردند
خوش باوری نابود شد با آتش تردید
بنیاد شادی های پوشالی ولی شیرین
به هم پاشید

اینک تمام قصه ها حرفند
اینک تمام هدیه ها سنگند
حتی عروسک ها
با آن نگاه شیشه ای
بسیار دلتنگند

افسوس تا امروز
هرگز نفهمیدم چه باید کرد
هرگز ندانستم چه باید بود
شاید نباید پیچ و تاب زندگی را دید
شاید تمام روز را باید
در حدّ یک کودک
بازیچه ی بازیچه ها گردید
شاید نمی دانم!

دیباج!

سید حسن حسینی — Tue, 05 May 2015 05:11:00 GMT

منصور
با دست های منفور
از هزار سوی زمین
یاری می شود
اما درهای آسمان
تنها به روی پیشانی تو باز است
دیباج!

8 سال کوه، 8 سال پرنده

صدرالدین انصاری زاده — Sat, 25 Apr 2015 03:40:00 GMT

دهان باز جام های شیشه ای

و خنده ی فنجان ها

یعنی

حتی تصور کافی شاپ بر یک پل متحرک بین جنگ هم

خنده دار است

چه رسد به تشبیه دود سیگار

به چترابرهای برخاسته از باران خمپاره

اما من فقط

از زبان همین چیزها که دور و برم نشسته اند

می توانم با تو صحبت کنم

و مثلا بنویسم:

دل

که دریا

پیشانی

که آسمان

یکی با پری این آبی

یکی با پری آن آبی رفت

که سطری حماسی بپرد وسط و بگوید:

ای زنگار چرخ های زورخانه بر مچ

بیدار شوید

بزنید زنگ را

قرارمان با بی قراری دیر شد

اکنون

-جایی پایین تر از مدرسه ی امام خمینی در قم

نیمه ی شب ست و

شرافت دارد کنار بلوار جمهوری

همین طور که من داروگ را زیر لب هجی میکنم

لبخند ظرف ها و بساطی که بساطی نیست را

از روی میز جمع می کند

تا باز فردا

گلی بر سر کفش کتانی اش بزند و

دنبال کار اصنافش بدود

مرتضی و شهاب رفته اند

علی می خواهد

به سمت آذر و گلزار برود

بی هر اکنونی

من مانده ام و پایان این شعر

من مانده ام

و زنگ مین کهنه ای در نبض

که تماشای زخم های دیروز را در چشمم کوک می کند

و خون های ریخته بر کاغذ

که خشک شده است و

کم کم دارد رو به سیاهی می رود

این یادگار هشت ساعت جدل

در به در

بر سر واژه ای بی سقف

سال کوه

8 سال پرنده

8 سال فلش سروها رو به گرداب خورشید

که باز هم تنهایی ام را با شما قسمت می کنم و

پا روی قاشق را غرق در فکر رها

و می نویسم:

ما مانده ایم و

خاک

ما مانده ایم و این

خالی تلخ قهوه ای سوخته

هر روز، فصلی ست

ناهید یوسفی — Mon, 09 Mar 2015 06:39:00 GMT

فردا نمی دانم چه روز است
فردا نمی دانم چه سال است
در باور من
فردا حقیقت نیست، تنها یک خیال است

فردا و دیروز
تقویم ساز است
نه زندگی ساز

در چشم من اوراق با ترتیب تقویم
یک مشت کاغذپاره ی بی اعتبار است
بیهوده یک فصلش زمستان
بیهوده یک فصلش بهار است
من نظم نامربوط را باور ندارم
هر روز، فصلی ست
هر فصل سالی
هر سال عمری

من دوست می دارم که بی تقویم باشم
بی روز و بی فصل
بی فصل و بی سال
من دوست می دارم که از آغاز خورشید
تا رویش ماه
احساس باشم
یک لحظه آرام
یک لحظه سرکش
یک لحظه چون آب
یک لحظه آتش
خاموش باشم
فریاد باشم
در بند باشم
آزاد باشم
بخشنده چون ابر
کوبنده چون باد
دلتنگ دلشاد
من پیچ و تاب زندگی را دوست دارم

دیروزها چیست؟
فردا کدام است؟
من روزهایم را نمی دانم چه بودم
تردید دارم
بودم خدایا... یانبودم؟

سهمت از کتاب خدا هم، تلاوت سه آیه ی کوتاه است...

هرمز فرهادی بابادی — Mon, 02 Mar 2015 05:51:00 GMT

چرخان چشم خویش
چهار خاتون
بر غروب سپیده و کوثر
و ماه
استوانه ای است
که جهان را بنفش می بیند
آه
دو سنگ آسیابند
آسمان و زمین
بر تکلّم گندمی که من باشم
و سایه ام
امتداد سنگینی
که شانه های خاک را رنج می دهد
تلنگر کدامین فصل
ذوالفقار خواب را آشفته خواهد کرد؟
که آسمان و من و زمین
چرخان خواب خویش
::
آنک
نجابت یاس را
ـ شبیخون داس ها ـ
پهلو شکسته است
و باد
خمیده می گذرد
چگونه عشق
حرفی از نام کسی را به ارث نبرده است
که آسمان را
در چرخ چشم ها دارد
و زمین را
در شرم پلک ها
::
بانوی ابر و صبر
شگفت نیست که کوتاهی عمرت
بر کلاف هیجده آه
گره خورده است!
که سهمت از کتاب خدا هم
تلاوت سه آیه ی کوتاه است

به آن که زود رفته است

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 26 Feb 2015 04:35:00 GMT

گلدسته های مسجد انگار

دو شهید

دو دسته گل

تقدیم کنند به هم

یکی به آنکه زود رفته است

یکی به آن که دیر می آید

و گنبد انگار

کلاهخود روح بزرگ کودکان فرداست

روزی که پندارشان آن قدر بال گسترده

که

پنجره

آسمان خراش ها هم نمی توانند

مسیرشان را تا شکاف ابر

دنبال کنند

من با تمام خانه منتظرم...

سیداکبر میرجعفری — Wed, 18 Feb 2015 17:12:00 GMT

اردی بهشت ها
فراوان تری
و بیش تر
مهربان تر
مثل این که
پشت در
با تمام کوچه ایستاده ای
من با تمام خانه منتظرم...
زنگ می زنی
پنجره را باز می کنم
چقدر این هوا به پیراهنت می آید!

بدون کلاه زیباتری

امید بیگدلی — Tue, 17 Feb 2015 04:35:00 GMT

انگار نشسته بود روی صندلی

با همان چهره به جا مانده از آفتاب جنوب

از کنارش

ساختمان ها رشد کردند

برج ها تعریف شدند

اما زبان بلندگوها را نفهمید

سراغ خلاصه ی خوبی ها را می گرفت

با لبخندی که در تخم آفتابگردان ها کاشته بود

وقتی مردم به جای سلام

در چهارراهها ترافیک می کارند

چه طور برسم؟

گذشته

من

مثل کاغذ مچاله شده در خیابان های شهر پرسه می زنیم

خستگی ام می رسد

میدان راه آهن

باید به جیب هایم فکر می کردم که با هر سلامی

خالی نشوند

تو رفته بودی

با قطاری که پر از دلتنگی بود

و به راه می افتم

و بلند بلند می گویم

خیابان دولت

کلاه جدیدت را از سرت بردار

بدون کلاه

زیباتری

پداگوژی...

اکبر اکسیر — Mon, 16 Feb 2015 03:51:00 GMT

بهزیستی نوشته بود
شیر مادر ، مهر مادر جانشین ندارد
شیر مادر نخورده مهر مادرپرداخت شد
پدر یک گاو خرید
و من بزرگ شدم
اما هیچ کس حقیقت مرا نشناخت
جز معلم ریاضی
که همیشه میگفت :
گوساله بتمرگ !

درخت می شوم

ناهید یوسفی — Sun, 15 Feb 2015 06:37:00 GMT

این شمعدانی ها
آسان
پا نگرفته اند
من هم
باید
پا بگیرم
و زیبایی بپاشم
بر تماشاگرانی که
به دیدارم می آیند

یکی از همین
بعد از ظهرها
زیر آفتاب می نشینم
و درخت می شوم

این حالت درخت ها را هیچ وقت نمی فهمی

صدرالدین انصاری زاده — Mon, 19 Jan 2015 05:42:00 GMT

دست هایشان

بالاست

این حالت درخت ها را هیچ وقت نمی فهمی

تسلیم شده اند؟

در حین بدرود خشکشان زده؟

دعا می خوانند؟

یا همشگفت با مناره ها

اشاره می کنند

به گام های تو

بر پله های پر پیچ و خم؟

ظرفیت...

اکبر اکسیر — Sun, 18 Jan 2015 07:39:00 GMT

پدر که رفت
حیاط خانه ورم کرد
درخت توت پرید
حوض،عکس یادگاری شد
و ما،یک پراید خریدیم
و مجبور شدیم
ششمین عضو خانواده ی خود را
به خانه ی سالمندان ببریم

بهار، بازار شهر را قفل می زند

امید بیگدلی — Tue, 13 Jan 2015 05:28:00 GMT

همه رفتند

لباس های چهارخانه پشت ویترین

کفش های پاشنه بلند

و دست فروش ها

و اتوبوسی که دلتنگی را به روستا خواهد رساند

انگار دست های اسفند

از کادر سبز دوربین بیرون مانده اند

بهار

بازار شهر را قفل می زند

و از تک تک خانه های ما بیرون می آید

عقربه ها ساعت سه را خمیازه می کشند

من بیدارم

پلیس ها که به خانه نمی روند

مجبورند در لباس های شان سبز شوند

حالا می توان

تمام شهر را چرخید

نام خیابان را، خیابان گذاشت

کوچه را تعریف کرد

می توان خوابید

و از خواب های ترافیک بیدار نشد

حکایت آب

اکبر اکسیر — Sat, 10 Jan 2015 07:13:00 GMT

از آفتاب به آفتابه رسیدیم
از آب به فاضلاب
و آب که آبروی قبیله بود
صرف طهارت ما شد
حال در غیاب آب
شبکه ی یک، ماءالشعیر پخش می کند
پدر در تیمم است و نمی داند
دیگر سدّی برای افتتاح نمانده است

ما چشمهايمان مي سوزد و گرم مي شويم

فاطمه روشن — Sun, 28 Dec 2014 09:44:00 GMT

پدرم مي خندد

چوب هاي خشکش را فروخته حتماً

چوب هاي تر را درون چري¹ مي اندازد

ما

چشمهايمان مي سوزد

و گرم مي شويم

_{1.چري:نوعي بخاري آبدان دار}

میدان فردوسی

اکبر اکسیر — Fri, 26 Dec 2014 04:54:00 GMT

به عمران صلاحی

_رخش، گاری کشی می کند
_ رستم ، کنار پیاده رو سیگار می فروشد
_ سهراب ، ته جوب به خود می پیچد
_ گرد آفرید ، از خانه بیرون زده
_ مردان خیابانی ، برای تهمینه بوق می زنند
_ ابوالقاسم ، برای شبکه ی سه
سریال جنگی می سازد
وای...
موریانه ها به آخر شاهنامه رسیده اند !!

مدرنیته

اکبر اکسیر — Fri, 26 Dec 2014 04:19:00 GMT

چاه عمیق که زدیم
دعای باران یادمان رفت
فیش آبیاری که آمد
خیار شکوفه زده بود
خدا را شکر
حالا همه چیز داریم:
وام کشاورزی
قسط پمپ
کود شیمیایی
سم علف کش
وکِرمِ ِ مهربان ساقه خوار!

اشاره

سیداکبر میرجعفری — Sun, 21 Dec 2014 07:15:00 GMT

انگشت می گذارم
روی قطره ی خونت
و بالا می گیرم
که بدانم
کدام سویی...

حالا از شش جهت
بالا رفته ام

پدر یک سپاسگذاری ساده است

سیداکبر میرجعفری — Sun, 21 Dec 2014 06:33:00 GMT

این منظومه را
کلمه کلمه
از پیشانی پدر صید کرده ام
وقتی موج می زد
و کویر پا پس می کشید
شب ها ستارگان پایین می آمدند
و شب نشینی در پیشانی اش
جشن خوشه ی پروین بود

توفان که می گرفت
ماسه و کلمه
دو منظومه روان می شد
و هنوز باران که می بارد
پدر یک سپاسگذاری ساده است

بعدها دانستم
کویر چاک چاک پاشنه ی پدر است
و توفان دلشوره اش
که او را تا آشوب شهر کشاند

او همیشه با من بوده است
اما باور نمی کند
برخورده باشم به گلوله
برخورده باشم به دیوار

هر روز با من به اداره می آید
و روی نزدیک ترین صندلی
نگرانم می نشیند
همیشه باید
بندهایی از منظومه را اشک...
نه این منظومه
این گونه کامل نمی شود
رهایش می کنم، همین جا در پیشانی پدر...

این اتفاق همیشه نمی افتد

ابوالقاسم حسینجانی — Sat, 20 Dec 2014 14:38:00 GMT

... این اتفاق
همیشه نمی افتد
که انسان
از دست آب، آتش بگیرد

سطر سطر ریل، امضا شد

صدرالدین انصاری زاده — Sun, 14 Dec 2014 06:30:00 GMT

زمستان بود و

نگاه ها را بخار گرفته

انگشتش را روی شیشه تکانی داد و

در یک آن

پایِ

سطر

سطرِ

ریل

امضا شد

اما هیچ یک از ما نمی بیند

بر ابر چه نوشت

لطفا این فرم از خاطرات قیصر امین پور را برگردانید و

زوم کنید بر پنجره ی قطار

ها....

کربلا

دوران برنمی گردد

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 04 Dec 2014 05:17:00 GMT

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

زین الدین برنمی گردد

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

باقری برنمی گردد

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

کاظمی برنمی گردد

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

بابایی بر نمی گردد

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

همت بر نمی گردد

چگونه

شما را از دست دادیم و ندانستیم

ساعت اگر هزاران بار بچرخد

دوران برنمی گردد

جاده

رودخانه ی خشکیده ای است

خاطره ی ماهی ها

آزارم می دهد

آتش بر تو گلستان شد

صدرالدین انصاری زاده — Tue, 25 Nov 2014 06:00:00 GMT

انفجار پرده را کنار زد

و آتش

بر تو گلستان شد

در حیاط امامزاده ابراهیم

عکس ایستاده بر قبرت طوری به من زل زده بود

که فندک

تا بند آخر اشاره ام را سوزاند

مادر می گوید

این طور فکر کردن ها برای سلامتی ضرر دارد

راست می گوید

اگر اراده باشد ترک می کنم

اما

دنیا برای تو چه ضرری داشت

که ترکش کردی؟

زیارت...

سیداکبر میرجعفری — Thu, 20 Nov 2014 07:07:00 GMT

تنها
آمده بودم زیارت
-السلام علیک یا...
که همسرم را آوردم
و پسرم را
می رفتم
که همه آمدند
حتی مادرم
که سال هاست رفته است

زیاد شدم
شلوغ شد
گم شدم
نشستم
انگشتانم را شمردم
-نه ، ده ، یازده...
چشمانم را
-سه ، چهار ، پنج...
زبانم سکوت جوانه می زد
که علامت رضاست
دلم را
نشد بشمارم
شاید نبود
شاید بی نهایت بود

بعدها مرا
در محل اشخاص گم شده بیابید.

آن ماهی مرده من بودم...

سیداکبر میرجعفری — Thu, 20 Nov 2014 07:00:00 GMT

غروب
دستی
تکه های تنگ شکسته را
از روی ساحل جمع کرد

و ماهی کوچک همچنان بر شن ها بود
آن ماهی مرده من بودم
آن دست تو نبودی؟

...بی نشانه تر می شوی؟!

سیداکبر میرجعفری — Thu, 20 Nov 2014 06:50:00 GMT

رد پایت
نه
آسفالت هیچ رفتاری را
به خود نمی گیرد!
می بینی چطور داری هر روز
بی نشانه تر می شوی؟!

مشک برداشت و عباس شد

صدرالدین انصاری زاده — Thu, 13 Nov 2014 05:29:00 GMT

پرسیدند

ساعت چند ست؟

گفتیم به وقت همیشه

پرسیدند

خیابان دوران کجاست؟

بی اختیار

سرهایمان به سمت آسمان چرخید

و رعد

مشک برداشت

از رکاب هواپیما بالا رفت

و عباس شد

عباس دوران

با چتر گل های همیشه بهار

فرود آمدی

بر فروردین

و برج و باروی تقویم را فتح کردی

تیروئید

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 09:04:00 GMT

یونسکو ماهی احسان می کند
یونس، در شکم ماهی نشسته است
و قانونی برای مردم افغان
-تایپ می کند
این روزها تیروئیدم خیلی کم کار شده است!
امان از دست یُدهای بی نمک

در ترمینال آزادی...

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:52:00 GMT

از اتوبوس که پیاده شدیم
ماشینی آنقدر بوق زد
که خواهرم عروس شد
پدر مکانیکم زیر ماشین رفت
برادرم که از پارک در آمده بود
_ پدرم را در آورد
مادرم یکریز می پرسید
آیا کلاق های تهران هم فارسی گار گار می کنند ؟!
کنار دکه ، همشهری
حرف های شیرین عبادی -سیاسی داشت
خود را به آخر برج رساندم

آزادی چقدر گشاد شده بود!!

کورتاژ ...

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:49:00 GMT

تو به زبان دری می نویسی
من به زبان مادری
" لات های جهان اما ، به زبان لاتین "
با این حساب
چرا ما جهانی نمی شویم
نمی دانم ؟
یا بلیط هواپیما گران است
یا کارت اینترنت
و شاید هم عیب از بچه های ماست

که شش ماهه سقط می کنند

"بع بع"

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:47:00 GMT

کشتارگاه،فرهنگسرا شد
گوسفندان،شاعر
و سلاخ های بازنشسته،منتقد
...
این روزها حالم زیاد خوب نیست
نمی خواهم برای مجلات تهران شعر بفرستم
همه جا بوی گوسفند می دهد
حتی اتاق کارم
راستی،
"شهرستانی که مشاهیر ندارد قبرستان است"
این را پشت کامیونی نوشته بود

_که گوسفند می برد

گفت و گوی تمدن ها...

اکبر اکسیر — Mon, 20 Oct 2014 08:42:00 GMT

سگ های جهان به صدای زیر خاک می اندیشند
عتیقه چی ها ، به زیر خاکی ها
بچه ها به شیر و نان
صلیب سرخ به عروسک
دوربین ها به شکاف صندوق های خیریه
جهان به شکاف تمدن ها
راستی ارگ بم یا مرگ بم؟!
کدام تیتر را بزنم ؟!